มาเจอ..สองล้อท้าโลกกว้างขี่รถเล็กเที่ยวภาคเหนือ ตอนที่2

มาติดตามเรื่องราวกันต่อกับการขี่รถมอเตอร์ไซค์ท่องเที่ยวแบบชิลๆ แถมด้วยเกร็ดความรู้มากมายกับชายคนนี้ “ต้า สโลว์ไลฟ์” กันต่อครับ มาตามติดกันว่าเค้าจะพาเราไปที่ไหนกันบ้าง

ณ บ้านรักไทย พิษณุโลก เช้านี้อากาศหนาวเย็นพร้อมกับฝนโปรยปรายน่าจะตกทั้งคืน อากาศแบบนี้มันน่านอนต่อจริงๆ แต่ซักพักรู้สึกว่านอนต่อไม่ได้แล้ว เพราะได้ยินเสียงนกหลายตัวร้องใกล้ๆ เต้นท์ เหมือนกับว่าพวกมันต้องการปลุกผมให้ตื่นขึ้นมาสัมผัสกับบรรยากาศในยามเช้า (แต่จริงๆ ผมว่ามันก็ร้องแบบนี้ทุกวันแหละ 555) มองดูนาฬิกาใกล้จะหกโมงเช้าแล้ว แต่ฟ้ายังไม่สว่างบวกกับหมอกหนาจัด จนมองไปทางไหนเห็นแต่สีขาวโพลนเต็มไปหมด


สิ่งแรกที่ทำก่อนเลย คือ ล้างหน้าและแปรงฟันมันตรงเต้นท์เนี่ยแหละ เปิดเพลงฟังไปด้วย นกก็ส่งเสียงไป ฝนก็ตกพร่ำๆ มีหมอกให้ชื่นชม อากาศเย็นสบาย พอล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ความคิดในหัวผุดขึ้นมาทันใด คือ ต้มน้ำร้อนชงกาแฟดื่มดีกว่า


“กาแฟแก้วนี้ลงทุนไม่ถึงสิบบาท แต่ธรรมชาติผมไม่ต้องซื้อ ”

หลังจากชื่นชมกับบรรยากาศรอบตัวกับกาแฟแก้วโปรด สายฝนเริ่มหยุดตกบ้างแล้ว แต่ฟ้ายังขมุกขมัว ผมเดินไปสำรวจรอบๆ เดินไปที่ถนน แต่คงเพราะฝนตกและเป็นวันธรรมดาด้วย ไม่ค่อยมีใครผ่านไปผ่านมาสักเท่าไหร่

ผมจัดการถ่ายรูปเก็บภาพตามประสา เอาโดรนที่ขนมาลองบินสำรวจและถ่ายภาพทางอากาศ โดรนขึ้นได้ไม่นาน ฝนก็ตกลงมาซ้ำอีกแล้ว ต้องใช้คำสั่งบินกลับออโต้ด่วนเลย ไม่งั้นถ้ามอเตอร์โดนน้ำฝน ได้เมเดย์ เมเดย์เป็นแน่แท้ 555

ดูเวลาจะเก้าโมงเช้าแล้ว ฝนตกไม่มีวี่แววว่าจะหยุดเลย ผมจึงจำเป็นต้องย้ายเต้นท์และรถเข้าไปหลบฝนที่บ้านไม้ใกล้ๆ กัน ค่อยๆ เก็บของ ถ้ามัวรอเต้นท์ให้แห้งคงอีกนาน เก็บทุกอย่างเสร็จรัดของใส่รถก็เกือบชั่วโมง ฝนเริ่มตกเบาลง

ผมตัดสินใจเดินทางต่อเพื่อจะไปยังจุดหมายต่อไป ขี่ออกมาจากบ้านรักไทยพอถึงสามแยกที่มาเมื่อวาน เลี้ยวซ้ายกลับทางเดิมซึ่งทางชันมาก ดูจากถนนที่เปียกและฝนก็ตกเบาๆ ตัดสินใจไม่กลับทางเดิม บิดคันเร่งขี่ตรงไปตามทาง ซักพักมีป้ายบอกทางว่าไปถนนหลวงหมายเลข 12

ไปเรื่อยๆ ระหว่างทางจะขี่ผ่านชุมชน สองข้างทางจะมีวิวเขาสลับกับสวนยาง มีช่วงลงเขาชันๆ มีช่วงทำถนนใหม่ที่มีทั้งดินโคลน น้ำขัง ผิวถนนลื่นใช้ได้ แต่ถึงจะเจออุปสรรคหลากหลาย มันกลับทำให้ผมได้ใช้ทักษะและประสบการณ์ที่มีอยู่ ผ่านมันมาได้…

หลังจากนั้นผมพยายามมองหาป้ายบอกทางไปด้วย จนมาเจอป้ายว่าถนนที่ขี่มาเป็นทางหลวงชนบทหมายเลข 2039 ขี่จนมาเจอทางบรรจบกับถนนหลวงหมายเลข 12 ถ้าเลี้ยวซ้ายไปอำเภอวังทอง เลี้ยวขวาไปนครไทย เขาค้อ

ผมเลือกเลี้ยวขวาเพราะจะไปขี่เที่ยวเขาค้อก่อน…

ระหว่างทางที่ไปตามถนนหลวงหมายเลข 12 ถนนไม่ค่อยดี ชำรุดบ้าง ซ่อมถนนบ้าง รถยนต์ขับกันเร็วมาก ทำให้ต้องขี่ด้วยความระมัดระวังกว่าปกติ ซึ่งผมเลือกที่จะขี่ชิดซ้ายไปตามไหล่ทาง

ขี่ไปก็หนาวไป อากาศก็เย็น ฝนก็ตกเบาๆ ทำให้เจอหมอกตลอดทางเลยครับ

ขี่ไปจนถึงทางเข้าอุทยานทุ่งแสลงหลวง (บนถนนหลวงสาย 12) จะอยู่ทางขวามือ ก็เลยจอดแวะสอบถามเจ้าหน้าที่อุทยาน เพื่อขอข้อมูลกับรายละเอียดในการเข้าพักกางเต้นท์ในอุทยาน

ผมตัดสินใจว่าจะพักที่นี่และฝากสัมภาระไว้ที่ป้อมตรวจทางเข้า ลงชื่อในสมุดขอใช้พื้นที่กางเต้นท์ จากนั้นก็ขี่ไปเที่ยวต่อ ขี่ไปก็จอดไป แวะถ่ายรูปบ้าง ไปจนถึงแคมป์สน เจอปั้มพอดี เติมน้ำมันไป 80 บาท ขี่ต่อไปขึ้นเขาที่วัดผาซ่อนแก้ว ชื่นชมบรรยากาศได้ซักพักเริ่มหิว เลยขี่ลงมากินข้าวก่อนถึงสามแยกแคมป์สน

หลังจากทานเสร็จ จ่ายค่าข้าวบวกต้มเลือดหมูไป 40 บาท ก็ขี่เที่ยวต่อเลยครับ เจอสามแยกแคมป์สน เลี้ยวซ้ายเข้าไปทางเขาค้อ ผมขี่ไปเที่ยวที่กังหันลมเขาค้อก่อน ใช้เส้นทางหลวงชนบทหมายเลข 2196

ขี่ไปจนถึงสามแยกจะมีป้ายบอกทางก็เลี้ยวขวาจะเป็นทางขึ้นเขา เป็นทางหลวงชนบทหมายเลข 2305

ขี่ไปตามทางเรื่อยๆ เริ่มมองเห็นกังหันลมไกลๆ ทางโค้งสลับขึ้นลงเขา ขี่ไม่นานก็ถึงกังหันลมเขาค้อ

ถึงจะเป็นวันธรรมดา ก็มีผู้คนมาเที่ยวพอสมควร มีจุดจำหน่ายตั๋วรถชมวิว (แต่ผมไม่ได้เข้า ชมวิวข้างนอก ไม่เสียตังค์) มีของกินขายด้วย เพิ่งกินข้าวมาแท้ๆ แต่ก็มีความอยากกินขนม เลยโดนเครปชาโคลสีดำไส้กล้วยช็อคโกแลตไป 35 บาท

นั่งดูวิวกังหันลม กินเครป ถ่ายรูปเพลินดีจริงๆ เดินเล่นอยู่ประมาณครึ่งชั่วโมงก็ต้องเดินทางไปยังจุดหมายต่อไป

“เห็นเส้นทางที่มาแล้ว ต้องบอกเลยว่าคิดถูกจริงๆที่ไม่นำสัมภาระมาด้วย…”

ผมว่าผมคิดถูกนะที่ไม่นำสัมภาระทั้งหมดมาด้วย น้ำหนักสัมภาระที่หายไปทำให้ขี่ง่ายขึ้น เข้าโค้งขึ้นเขาได้อย่างไม่มีปัญหา แต่ก็ยังต้องระวังช่วงลงเขา ผมว่าขี่ยากกว่าช่วงขึ้นเขา เพราะทางชันลงเขายาวๆ สลับกับทางโค้ง อันตรายมากกว่า เนื่องจากเป็นรถสายพาน การใช้ทักษะการขี่จะไม่เหมือนกับรถใช้โซ่หรือรถใช้เพลาที่ผมเคยขี่มา

ถ้าเป็นรถที่มีเกียร์เราก็แค่ใช้เกียร์ต่ำลงเพื่อให้รถมีเอนจิ้นเบรก แต่สำหรับรถสายพาน ถึงมันไม่มีเกียร์ ก็ไม่ได้หมายความว่ามันจะไม่มีเอนจิ้นเลยซะทีเดียว ทักษะการขี่ที่ผมใช้คือขณะรถกำลังลงเขา กรอหรือบิดคันเร่งเบาๆ แล้วยกคันเร่งบวกแตะเบรกให้รถชะลอนิดๆ รถจะมีอาการหน่วงหน่อยๆ แต่เอนจิ้นเบรกจะมาไม่มากเท่ารถมีเกียร์ ต้องใช้ร่วมกับการใช้เบรกหน้าและหลังให้สัมพันธ์กัน ที่สำคัญอย่าใช้เบรกแช่ตลอด ผ้าเบรกจะร้อน เดี๋ยวเบรกไม่อยู่…

ถ้ารถมีความเร็ว ควรชะลอเบรกก่อนถึงโค้ง ไม่จำเป็นไม่ควรใช้เบรกในโค้ง…ใช้ความเร็วให้สัมพันธ์กับการเข้าโค้ง ไม่จำเป็นไม่ควรตัดโค้งเพราะถ้ารถสวนมามีบวกแน่นอน…การเอียงตัวรถผมว่าก็สำคัญ แต่ไม่ต้องถึงขนาดเข่าเช็ดพื้นนะครับ…
ขี่ลงเขาไม่นานก็ถึงสามแยก ผมเลี้ยวขวาไปตามทางหลวงชนบทหมายเลข 2196ขี่ไปจนถึงสามแยกไฟแดง มีป้ายบอกเลี้ยวขวาไปทางหลวงชนบทหมายเลข 2325

“จุดหมายต่อไปคือทุ่งสะวันนาเมืองไทยหรือทุ่งแสลงหลวงนั่นเอง”

ขี่ไปตามทางหลวงชนบทหมายเลข 2325 ไม่ค่อยมีรถวิ่งเท่าไร ช่วงที่ใกล้จะถึงทุ่งแสลงหลวง มีทำทางขยายถนน พอเข้าไปในอุทยานได้ ไปแวะถ่ายรูปกับป้ายทุ่งแสลงหลวงและวิวสวยๆ ซักพักก็ขี่กลับออกมาทางหลวงหมายเลข 2258 ผ่านดูวิวเขาตะเคียนโง๊ะ ผ่านหน้าทางขึ้นพระตำหนักเขาค้อ จนมาถึงสี่แยกตัดการทางหลวงชนบทหมายเลข 2196 เลี้ยวซ้ายไปแวะถ่ายรูปตรงจุดชมวิวเขาค้อทะเลหมอก ดูเวลาอีกทีจะบ่ายสามโมงแล้ว แถมยังไม่รู้จะไปไหนต่อ ขี่กลับที่พักดีกว่า แวะเติมน้ำมันที่ปั้มเดิมอีกครั้ง เติมถัง 85 บาท ขี่ไปชิวล์ๆ ถึงอุทยานแห่งชาติทุ่งแสลงหลวงบนถนนหลวงหมายเลข 12 เกือบจะสี่โมงเย็นแล้ว

เจ้าหน้าที่คนแรกที่ติดต่อไว้ออกเวรแล้ว แต่ฝากเรื่องไว้กับพี่เจ้าหน้าที่อีกคนชื่อพี่เล็ก คุยกันถูกคอ ดูแลเป็นอย่างดี คอยแนะนำว่าไปทางไหน กางเต้นท์ตรงไหน ขี่ไปจะเจออะไรบ้าง คุยกับประมาณครึ่งชั่วโมง ผมก็ขอตัวขี่ไปยังที่กลางเต้นท์ ทางที่ขี่เข้าไปเป็นทางแคบๆ กว้างประมาณเลนนึง ทางไม่ค่อยดีเท่าไร ทางจะเหมือนลงเขานิดๆ ระหว่างทางเจอไก่ป่าสองตัว พี่เล็กบอกอยู่ว่าจะเจอ แล้วก็เจอจริงๆ เข้าไปประมาณสามกิโลเมตร ก็เจอลำน้ำเข็ก มีสะพานปูนข้ามไปอีกฝั่ง พอถึงลานกางเต้นท์ ก็จัดการกางเต้นท์ตรงข้างลำธารและเอามอไซค์จอดข้างเต้นท์ซะเลย

ผมอยากจะบอกว่า ทั้งอุทยานมีผมกางเต้นท์อยู่คนเดียวเลยครับ!! ฝนก็ตกพร่ำๆ บวกกับเสียงน้ำในลำธาร นั่งกินข้าวกล่องที่ซื้อมา 35 บาท กับน้ำโกโก้ 20 บาท บรรยากาศแบบนี้ต้องบอกเลยว่าตรงกับความต้องการที่ผมชอบมากๆครับ ก่อนที่จะมืดก็รีบไปอาบน้ำแปรงฟันก่อน หลังจากนั้นไปไหนไม่ได้แล้ว เพราะมืดมาก ฝนตกต่อเนื่อง ยิ่งมืดเสียงของน้ำในลำธารที่ไหลมาชนกับโขดหินก็ยิ่งดัง ผมเลยนอนฟังเสียงทั้งคืนเลยครับ…

****ขอจบเท่านี้ก่อน เดี๋ยวมาเล่าให้อ่านต่อว่าวันต่อไปจะไปไหนต่อ ในตอนต่อไป

-ต้าร์ สโลว์ไลฟ์-
ค่าใช้จ่าย
ค่าเติมน้ำมัน 80 + 85 = 165 บาท ระยะทาง 182 km
ค่าอาหาร 40 + 35 + 35 +20 = 130 บาท
ค่าที่พัก 40 บาท
รวม 335 บาท

 

 

 

เรื่อง : ต้า สโลว์ไลฟ์

เรียบเรียง: Buddhi Humanroad

ข้อมูลโดย: Humanroadjourney
ติดตามข่าวสาร ยานยนต์และท่องเที่ยว ไลฟ์สไตล์ ได้ที่ www.humanroadjourney.com

Facebook Comments